Na wat overpeinzen over de haalbaarheid van dit plan toch maar gewoon de ‘just do it’ filosofie aangehouden. Zo bevond ik me begin oktober vorig jaar in het vliegtuig naar Tokyo, na mezelf te hebben getrakteerd op een intensieve 3 maandse crash-course Japans. Het plan was om te beginnen bij het meest noordelijke puntje van Japan, kaap Soya, en van daar te liften naar het meest zuidelijke puntje, kaap Sata, en dat allemaal op het herfstfront wat elk jaar weer het Japanse landschap omtovert tot een droomwereld van herfstkleuren. Om alles zo low-budget mogelijk te houden ook een tentje gekocht. En vooral gerekend op de vrijgevigheid van de mensen daar.
1. De boot, die me van Mito, dichtbij Tokyo, naar Tomakomai, Hokkaido, bracht. Van daar zou het nog 600 kilometer per bus zijn naar kaap Soya, het startpunt.
2. Rustige vaart, 20 uur lang. De goedkoopste optie voor als je naar Hokkaido wilt en je geen railpass hebt. Het OV in Japan is berucht duur, vandaar ook het hele plan om het land te liften. Voor een normale toerist zou dit een bizarre optie zijn omdat het OV zo bizar efficient is, en je overal brengt. Maar ja, voor mij was het allemaal een low-budget onderneming!
3. De havenstad Tomakomai:
4. Aankomst:
5. Economy class, een enorme gedeelde zaal. Maar aangezien ik buiten het seizoen om reisde, was het bijzonder rustig. Dus lekker kunnen slapen en alle ruimte kunnen nemen.
6. Vanaf Tomakomai is Sapporo, de grootste stad in Hokkaido, een uurtje weg, per bus. Sapporo zelf is een bijzonder aangename stad, enigzinds onjapans. Veel steden op Hokkaido zijn nog geen honderd jaar oud en hebben dus een degelijk stadsplan, iets wat bijvoorbeeld Tokyo en Osaka missen. Sapporo bijvoorbeeld heeft een grid, net als Manhattan.
7. Sapporo TV tower, van dezelfde architect als de Tokyo Tower.
8.
9. Sapporo bij nacht:
10. Ook hier geen gebrek aan neonverlichting!
11. Vanaf Sapporo nam ik de bus naar Wakkanai, de meest noordelijke stad van Hokkaido, zo’n 5 uur per bus. Eenmaal daar besloot ik te kamperen in het park aldaar. Ze hadden er een openbare camping, maar omdat alles buiten het seizoen was, sliep ik er helemaal alleen. Ik plaatste mezelf onder de mooiste herfstboom die ik kon vinden. Toen ik er die avond op uitging om wat in de stad te eten, kwam ik ‘s avonds terug bij de tent om er een tas vol boodschappen in te vinden. Een bezorgde vrouw had ze daar achtergelaten. De volgende ochtend stond ik om 8 uur mijn tent in te pakken, en toen kwam ze aangereden met haar man. Om me heen te brengen waar ik maar wilde!
12. Wakkanai. Deze plek had bijna Russisch kunnen zijn. Veel borden staan ook in het Russisch aangegeven. Je kunt vanaf hier de boot naar Rusland pakken.
13. Eco-onsen, oftewel sauna.
14. Aangezien hitchhiking meer hiken is dan hitchen is het best lekker om je voeten even in zo’n warmwaterbron te stoppen!
15. Met de mensen van de boodschappen uiteindelijk van Wakkanai naar Soya Misaki gegaan, om daar officieel te starten met de lifttrip. Onderweg bizar mooie landschappen gezien!
16.
17. De mensen die me naar Soya Misaki brachten, en de boodschappen in mijn tent hadden gestopt:
18. Het meest noordelijke puntje van Japan:
19. Kaap Soya!
20. De mensen lieten me daar achter na me nog te hebben getrakteerd op wat soep in het meest noordelijke restaurant van Japan. Nog even de heuvel op gelopen om een foto te maken van de kaap.
21. Het krijgen van een eerste ritje duurde wel 5 minuten! De 3e auto die langskwam pikte me meteen op. Het was een busje met 2 jongens erin, en ze brachten me terug naar Wakkanai.
22. Terug in Wakkanai naar het einde van de stad gelopen om daar bij de weg zuidwaarts te gaan staan. Het duurde een uur voordat iemand me besloot me te nemen. Deze man nam me helemaal mee naar Asahikawa, een stad 250 kilometer verderop. Dat schiet op!
23. Het landschap van Hokkaido: een enorme leegte, met een weg erdoor. Nou ja, leegte… Bomen, en heuvels, dat somt het wel een beetje op.
24.
25. Asahikawa zelf. Dit is de 2e grootste stad van het eiland. Hier staat de grootste dierentuin van Japan.
26. Winkelstraat voor het station:
27. Ik zette het op een lopen om Asahikawa weer uit te komen. Het is bij het liften altijd de kunst om een goed plekje te vinden om je duim op te steken. Soms moet je daarvoor enkele kilometers lopen. Ik ben in ieder geval tijdens deze reis flink wat kilo’s afgevallen.
28. Ik heb het grootste deel van de reis slechts één bordje gebruikt: deze, met als opschrift ‘minami e’, oftewel, ‘zuidwaarts’. Er is een heleboel zuidwaarts vanaf Asahikawa: een flinke 3000 kilometer aan weg tot aan het zuidelijkse puntje van het eiland Kyushu.
29. lopen, lopen, lopen…
30. Nog steeds Asahikawa:
31. De jongen die me uiteindelijk van Asahikawa bevrijdde:
32. En me dumpte in de middle of nowhere, zo’n 40 kilometer van Asahikawa. Het zou een lange dag gaan worden, want het doel was Sapporo te bereiken.
33. Takikawa, het zoveelste anonieme dorpje. Er zijn langs deze weg veel kawa’s, precies omdat kawa rivier betekent en er een lange rivier langs loopt. Namen van Japanse steden/dorpen zijn vaak afgeleid van de omgeving waar ze zich bevinden.
34.
35. Hier werd ik uiteindelijk opgepikt door een jongen die me perse helemaal tot Sapporo wilde brengen. Hij was zijn hele leven zijn dorp nog niet uitgeweest en het was zijn eerste keer in de grote stad. En dat heb ik gemerkt! Hij reed tegen het verkeer in en ontweek het verkeer door doodleuk op de stoep te gaan rijden. Heb maar de metro naar mijn hostel genomen en hem weer terug gestuurd naar het boerenland!
36. De weg Sapporo in:
37. Sapporo:
38. Dit zou de meest verschrikkelijke dag van de hele lifttrip worden. Ik werd pas om 2 uur smiddags opgepikt; het lukte simpelweg niet Sapporo uit te komen. En de donderwolken pakten zich al snel samen. In Japan is het altijd vrij vroeg donker, daar zo’n 5 uur, en ‘s nachts liften werkt simpelweg niet.
39. De Australiers die me oppikten.
40. Ik kwam uiteindelijk vast te zitten zo’n 100 kilometer van Sapporo, op weg naar Hakodate. En Hakodate was nog steeds zo’n 200 kilometer weg. En tussen die twee steden zit een enorme leegte. Ik kwam vast te zitten in die leegte. Zonder goede plek om te overnachten besloot ik raad te vragen in een michi no eki, een Japanse roadstation. Daar raadde ze me aan om in de wc te gaan slapen. En dat heb ik dus maar gedaan! Hier lees ik overigens het boek van een man die ook de lengte van Japan heeft gelift, maar van zuid naar noord.
41. Mijn geimproviseerde slaapplek:
42. De ochtend erna rond een uur of 7 langs een nachtmerrie van een weg gaan staan. Weinig verkeer. Godzijdank nam de eerste auto me meteen mee, helemaal tot aan Hakodate!
43. Mijn redder van die dag:
44. Het landschap op weg naar Hakodate:
45.
46. Japan is bijzonder vulkanisch en overal waar je komt zie je willekeurige bergen uit de grond omhoog komen. Japan kent een enorm aantal actieve vulkanen die, als ze afgaan, een flinke puinhoop zullen veroorzaken, aangezien Japan zo dichtbevolkt is.
47.
48. De vismarkt van Hakodate:
49. Het stationsgebied:
50. Vanuit Hakodate moest ik de trein nemen om op het grootste eiland van Japan terecht te komen. Je kunt helaas niet over het water heen liften. Deze trein gaat via een lange tunnel naar Aomori, en de weg richting Tokyo!
